నువ్వూ......నేనూ

నీకోసం

ఆకాశంలో మేఘాలు ఆనందంగా వర్షిస్తున్నాయి....

మీరేకాదు నేనూ వున్నానంటూ ఉన్మేష ధవళిమలు వెదజల్లుతున్నాడు సూర్యుడు.

తన ప్రియురాలు వానచినుకుని ముద్దాడిన సంతోషంలో....
ఆకాశంలో రంగురంగుల ఇంద్రధనుస్సుని నింపింది కాంతికిరణం.

రోజాలూ, ముద్దబంతులూ ఆ అందాన్ని చూసి మురిసిపోయి ఆనందంతో చిరునవ్వులు చిందిస్తూ,
గాలి తమని వెచ్చగా తాకుతుంటే తలలు వంచుకున్నాయి.

అందమైన ఇంద్రధనుస్సుతో రంగుల ఆకాశం
యెంతందంగా వున్నా, నా కంటికి మాత్రం--
శూన్యంగా కనిపిస్తోంది నా హృదయం లా.

నీకోసం మేమున్నామంటూ నా చుట్టూ
వానచినుకులు చిందులేస్తున్నా, నా మదిలో ఒంటరితనం....!

నేనిలా ఇబ్బంది పడుతుంటే నువ్వు మాత్రం,
మేఘాలు చెప్పే కథలు ఆనందంగా వింటూ వుంటావు.

నీ తలపులు నాతో ఉండీ, నన్ను ఒంటరిని చేస్తోంటే,
నువ్వు మాత్రం హాయిగా ఊహాలోకాలలో విహరిస్తూ ఉంటావు.

రోజాని వేడుకున్న...అనుక్షణం నా నవ్వుని నీకు స్ఫురింప చేయమని!
చందమామని కోరుకున్నా...నా వలపు వెన్నెల నీ చుట్టూ వెదజల్లమని!!
వాన చినుకులని బతిమాలుకున్నా...నా కాలి పట్టాల మువ్వల సవ్వడి నీకు వినిపించమని!!!
చిరుగాలికి చెప్పుకున్నా...నీ ఆచూకీ కనిపెట్టమని!!!!

.......శ్రీ

నెచ్చెలిని.....

'నీ' చెలిని

వేకువనే నిద్ర లేచి

హేమంత తుషార స్నానం చేసి

లేయెండ చీరకట్టి

బంగారు కిరణాల పసుపు రాసి

ఉదయారుణ కాంతుల పారాణి పూసి

మంచు ముత్యాల కాలి పట్టెడ పెట్టి

మందారమును చిదిమి నొసట తిలకము దిద్ది

పరుగెత్తే చీకట్లు పట్టి, కళ్ళ కాటుక పెట్టి

విరిసిన సుమ మధువు విందారగించి

సంజ కెంజాయనే తాంబూలం సేవించి

తారలను గుచ్చి కంఠహారముదాల్చి

కుముద బాంధవుని కోసి సిగలోన వుంచి

తెలిమబ్బు తేరులో తేలి వచ్చాను!

ఎవరు......ఎవరని యెందుకులికులికి పడతావు--నేనే--నెచ్చెలిని!

కలతనిద్రలో కలలదుమ్ము కంటిలో పడినప్పుడు......

నీ రెప్పల మైదానాలలో విహరించే 'నీ' చెలిని!

ఇంకో కవిత

శబ్దం.....రాగం

నా మదిలో రాజుకున్న నిర్లిప్త నీరవ నిశ్శబ్దాన్ని యెవరు చదవగలరు?

చదివి ఆ నిశ్శబ్దం వెనక ఉన్న శబ్దంలో రాగమేదో ఎవరు తెలుసుకోగలరు?

వసంత మోహన కల్యాణి అమృతవర్షిణి -- ఏదీకాదు!

అదో శృతీ లయా లేని అనామికా రాగం.

ప్రేమతో శృతి చేస్తే.....ఆనంద భైరవి....!

నిర్లక్ష్యం తో లయ కలిపితే.......శివరంజని!

.......శ్రీ

అంతరంగం

స్వీయ నింద

ఎవరెస్టుకన్నా ఎత్తైన నా ఊహాలోకపు ద్వారాలు 
ఎవ్వరూ చేరలేరు.

శిరీషపుష్పం కన్నా సున్నితమైన నా హృదయాన్ని 
ఎవ్వరూ చదవలేరు.

నేనో శిలని………… 
నువ్వు నాకోసం తపిస్తే—నీ ఆత్మఘోషని నిశ్చలం గా వింటాను!

నేనో అలని………… 
అందినట్టే అంది ఆశలలో నిన్ను ముంచి వెనక్కి చల్లగా జారుకుంటాను!

నేనో సంకెలని…… 
నా ఙ్ఞాపకాలతో నీ మనస్సుని బంధిస్తాను!

నాలో ప్రేమ వుంది—కానీ అది నా పెదవి దాటదు. 
నాలో భావం వుంది—కానీ అది అనుభవం గా మారదు. 
నాలో అలజడి వుంది—కానీ అది శబ్దం చేయదు. 
నాలో మనసు ఉంది—కానీ అది ఊగిసలాడదు; ఉబలాట పడదు. 
నాలో మమత వుంది—కానీ అది కనిపించదు; వినిపించదు.  


అందుకే, ‘నువ్వు నన్ను అర్థం చేసుకోవు ‘ అని 
నీమీద నెపం వేసే కన్నా— 
‘నేను నీకు అర్థం కాను ‘ అని 
నన్ను నేను నిందించుకోవడం నయం!  


--శ్రీ

 
ఒంటరితనం  


నిన్ననే విచ్చుకున్న జీవితపు చెంగల్వ 
మెల్లగా ముడుచుకుంటోంది.  


జీవితపు గులాబీనుండి 
ఒక్కోరోజూ ఒక్కోరేకూ నేలరాలిపోతోంది.  


మనసు పళ్ళెం లో నింపిన అనురాగపు మధువు 
బొట్లు బొట్లుగా జారిపోతోంది.  


.......ఏ అనుభూతినీ మిగల్చకుండానే.....!  


హృదయాన్ని ముక్కలుచేస్తూ కాలం 
కళ్ళెం లేకుండా గుర్రం లా పరుగు తీస్తోంది.  


ఏ శీతాకాలపు ఉష్స్సులోనో, 
ఏ వసంతకాలపు సాయంత్రం లోనో, 
ఒక్క క్షణం--ఒకే ఒక్క క్షణం.... 
మలయ సమీరం లా నా యెదలోకి చొచ్చుకుపోయిన నువ్వు.... 
ఒకే ఒక్క అనురాగ బిందువుని రుచి చూసి, 
హడావిడిగా మూతి తుడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోతావు!  


వెర్రిగాలి వెక్కిరిస్తూంటే, శిలలా నిలబడిపోయిన నాకు 
యేం మిగిలింది మళ్ళీ -- ఒంటరితనం తప్ప!  


.............శ్రీ

కవిత

తగిన చోటు  

మకరంద మందార మాలలు,  


విరజాజుల విరిదండలు,  


పరిమళ పారిజాతాలు,  


సువర్ణ సంపెంగ గుచ్చాలు,

చిన్నారిచిట్టి చేమంతులు,

అరవిరిసిన అరవిందాలు

ప్రేమగా నీ కంఠాన్ని కౌగలించుకొంటుంటే.......

చోటేది ప్రభూ! నా చేతిలోని గరికెపూవుకు?

నీ పాదాలవద్ద తప్ప!!!

పరిభాష

ఇది విన్నావా……..?

నీ కనులు, నా కనులు సమ్మోహనం గా చెప్పుకునే కబుర్లు—“బాసల”ట.

నీకు బాధ కలిగితే నా మనసు యేడవడం,

నీకంట నీరు చిందితే నా గుండెకు బాధ కలగడం—“ఆత్మీయత”ట.

నువ్వులేని క్షణమొక యుగంగా గడవడం,

నిన్ను చూడగానే యెద అలలా యెగియడం—“ప్రేమ”ట.

ఇన్ని మధురమైన భావాలను పదిలంగా

దాచుకునే గుప్పెడంత చోటు—“హృదయమ”ట.

ఈ పరిభాష నువ్వెప్పుడైనా విన్నావా!?!

……….శ్రీ